Vrouwen aan het stuur ... ( vul zelf maar aan )

Vier jaar geleden kon ik met trots zeggen dat ik mijn rijbewijs had gehaald. Ik dacht nu zijn mijn dagen van geklungel in de auto voorbij. Geen zorgen meer over stilvallen, te veel gas geven, richtingaanwijzer opzetten, te bruusk remmen, ...

Ok, het duurt wel nog een jaartje, nadat je dat roos papiertje in handen hebt, voor je een volleerd chauffeur bent. Maar de gedachten van niet meer LEREN autorijden was een grote geruststelling. Tot ...

Brussel was niet enkel voor mij een aanpassing maar ook voor mijn ouders. Ineens moesten zij hun weg kennen in Brussel met de auto. En ja hoor, één van de eerste keren in Brussel en een botsing. Op een kruispunt rijdt er iemand ( met een BMW misschien geen te verwaarlozen detail ) tegen ons. Geen gewonden alleen wat geschrokken maar voor Odette ( onze auto, ik geef levenloze dingen graag een naam ) was er slechter nieuws. Perte totale luidde het verdict. Het afscheid viel me zwaar want het was met deze auto dat ik had leren autorijden.

Vorige week stond er een blinkende nieuwe Opel Corsa op onze oprit. Weer een klein autootje want dat hebben mijn mama en ik het liefst. Alhoewel klein, deze auto was 10 à 12 cm langer en 4 cm breder.

Meesten onder jullie denken misschien toch niet zo erg maar voor mij is dat dus a big deal. Parkeren is sowieso al niet mijn sterkste en onze oprit oprijden is ook niet altijd even makkelijk.

Het bleef echter niet bij de afmetingen. Voorbereidingen eerste autorit : zetel verstellen, spiegels juist zetten, alle knoppen vinden : ruitenwissers, lichten, enz. Dit zijn allemaal nog maar de praktische zaken van het autorijden. Ik had nog geen meter laat staan een kilometer gereden.

Contact op, handrem los en starten maar ... Wacht es, achteruit hoe zit dat hier? Ah, je moet eerst iets induwen ach zo ( dit was bij Peugeot anders ). Ok, oprit af en rijden maar. Oeps, te veel gas maar toch vertrokken. Ai, weer te veel gas op het einde van de straat, starten in bergop want er kwam toch juist een bus af zeker... Oh, in welke versnelling sta ik hier nu, eerste neen tweede vroem echt wel te veel gas... De eerste kilometers gaan moeizaam, ik geraak die auto moeilijk gewoon of misschien die auto mij niet.

Uiteindelijk veilig en wel aangekomen en gelukkig plaats genoeg om te parkeren. Dit heb ik nu nog kunnen vermijden maar voor hoe lang ...

ps: Geloof het of niet, ik ben niet stilgevallen. Toch één ding om trots op te zijn.

Alweer Palin...

Het Palin-circus blijft duren. Saturday Night Live voert de running mate van McCain alweer op. Dit keer gaat het om een rap-song waarin er gelachen wordt met Palins uitspraken. Sarah Palin zit zelf in de studio en vreemd genoeg lijkt ze het allemaal nog leuk te vinden ook: Palin Rap.

- foto: www.nbc.com -

Dat het maar snel 4 november is ...

Week van de taal: Mira en Hannelore

Vlaanderen kent heel wat goede zangers en zangeressen. Het zou een beetje absurd zijn om ze hier allemaal op te noemen, maar ik zou het -met de 'Week van de taal' bij de vrt in gedachten- wel graag even over 2 van hen hebben.

Het gaat om 2 jonge zangeressen die misschien nog niet helemaal bekend zijn bij het grote publiek, maar die wel opvallen dankzij de taal waarin ze zingen. Beide studeerden kleinkunst aan Studio Herman Teirlinck. Toch verschillen ze van elkaar op een heel belangrijk punt: De ene zingt in een taaltje dat me bekend in de oren klinkt. Bij de andere moet ik wat meer moeite doen om de woorden die ze zingt te ontcijferen.

Mira Bertels, of kortweg Mira (haar artiestennaam), maakte in 2005 een eerste full-cd, "In de daluren", die vanaf november 2006 in de betere platenzaak te vinden was. De jaren voordien stond Mira al een aantal keer op verschillende Vlaamse podia, gewapend met haar piano en grappige anekdotische teksten. Maar de eerste keer dat ik Mira's liedjes te horen kreeg, was pas toen 'In de daluren' -de gelijknamige single- op de eerste plaats stond in het Radio 1-programma Carte Blanche (ondertussen omgedoopt tot Vox).

-foto: www.mira-online.be -

Wat meteen opvalt is dat Mira's teksten wat afwijken van het Algemene Nederlands. Deze jongedame heeft er namelijk haar handelsmerk van gemaakt om in het Antwerps te zingen. Of beter gezegd: Mira zingt Nederlandstalige liedjes met een Antwerpse tongval. Helemaal plat klinkt het dus nooit, al maakt ze daar wel 1 uitzondering op: in het nummer Voal Weecees zingt Mira op een heel beschrijvende en vooral grappige manier over het niet zo propere sanitair (en al wat daar bij hoort) in een of ander (Antwerps) café. Het plat Aantweirps versterkt de sfeer die in het lied beschreven wordt. Hilarisch!

Zo'n 2 jaar na Mira's definitieve verschijning op het Vlaamse muziektoneel, brengt de West-Vlaamse Hannelore Bedert haar eerst album, "Wat als", uit. Voorafgaand aan dit debuut won Hannelore in december 2007 de Nekka-prijs, waardoor ze een half jaar later tijdens Nekka-nacht mee op het podium mocht met Bart Peeters. Daar verbaasde ze nagenoeg het hele Sportpaleis; het publiek was laaiend enthousiast, en Bart Peeters deed er nog een schep bovenop door Hannelore “één van de beste zangeressen van België” te noemen.

- foto: www.hannelorebedert.be -

Bedert zingt over kleine levenswijsheden en alledaagse emoties. Althans, dat lees ik toch in recensies en biografieën. Want terwijl Mira een ode brengt aan de Antwerpse taal, haalt Hannelore meer dan eens haar eigen West-Vlaamse dialect boven. En laat dat nu net een taal zijn die ik niet echt onder de knie heb. Toch is dat geen drempel; de West-Vlaamse klanken geven de nummers meer eigenheid, en Hannelore's stem maakt het beluisteren van haar songs meer dan waard.

Zowel Mira als Hannelore Bedert treden komende maanden nog op in verschillende Vlaamse culturele centra. Allen daarheen !

Mira:

Hannelore Bedert:

Salam haleikum en de kusjesdans

verslag van een Marokkaanse bruiloft

Saïd heeft net zijn maten gebeld, over een minuutje komen ze ons oppikken in de Lemonnierstraat. We zijn al een uur op stap in de buurt van het Zuidstation en ik heb nog geen enkele blanke gezien. Beklemmend. En nu ga ik dus in zo'n boomcar stappen met nóg twee Marokkanen. Type getrimd baardje, een zonnebril en een joggingpak, ongetwijfeld. Twee weken geleden is er een agent neergestoken in de Marollen, zou ik mijn moeder nog gauw een berichtje sturen? Meer tijd om na te denken krijg ik niet, want voor mijn neus zwaait een portier open en voor ik het weet zitten Saïd en ik op de achterbank. Een tweedehands stationwagen. Madonna schalt door de boxen. "Aah, goeiendag, ik ben Aziz. Alles goed?". De chauffeur heeft een jeans aan en een hemdje. Naast hem een postuur met net dezelfde outfit."Goedenavond, ik ben Rachid. Klaar om naar het trouwfeest te gaan?"

Twee uurtjes eerder. Het is zaterdagavond en ik zit rustig een sandwich te eten in de keuken van mijn kot. Saïd komt binnen. Hij is huisbewaarder en om de paar dagen komt hij kijken of alles nog goed loopt. "Saïd", zeg ik, "op twee weken tijd zijn hier al twee vrouwen voor mijn neus bestolen. Wat is dit toch voor een buurt?" Hij is zowel Marokkaan als Belg en voelt zich persoonlijk aangesproken. Mijn sandwich verdwijnt in de koelkast en samen gaan we de straat op. Ik moet en zal de wijk van een andere kant leren kennen. "Dit is een leuk restaurant", "hier hebben ze goede thee", "bij die Egyptenaar moet je zeker gaan"...ik leer veel bij, maar Saïd vindt dat het nog beter kan. "En als je nu vanavond eens met me meegaat naar een Marokkaanse bruiloft?" "Hoe? Wat?? Euh, ja, maar ik ken die mensen niet, en ik ben toch niet gevraagd en ik ben er niet op gekleed en.." Nog meer argumenten zoeken heeft geen zin. Niet veel later staan we aan de moskee in de Fosnylaan.

Aziz en Rachid vinden de hele situatie wel grappig. Van ons vieren is eigenlijk alleen Rachid gevraagd, hij is de neef van de trouwer, Khaled. En dan heeft Saïd ook nog eens een onbekende niet-Marokkaan meegebracht. Lollig! Khaled staat al op straat om zijn gasten te verwelkom. Hij heeft witte puntige pantoffels aan en een lang wit kleed. Toch frisjes op dit uur van de avond! Hij staat aan de moskee, maar blijkbaar gaat het feest in de twee zalen ernaast door. Twee zalen? Aziz moet lachen. "Bij een Arabische bruiloft vieren mannen en vrouwen apart feest, wist je dat niet?" Geen kusjesdans dus vanavond.

Mannen met baarden
De feestzaal is een vroegere garage die met mozaïektegeltjes is bezet. Overal staan tafeltjes met daaraan mannen met baarden die thee slurpen. Ik heb de indruk dat ik niet zo opval. Misschien omdat er wel meer mensen wat onwennig bijlopen? Aan het tafeltje waar wij bijschuiven wordt over Albert Heijn gesproken. Nederlandse Marokkanen! Hier had ik nog niet over nagedacht: bij familiefeesten is Arabisch de enige gemeenschappelijke taal.

Salam haleikum, félécitations, vier kussen. De familie komt ons goeiedag zeggen. Meteen krijgen we ook zo'n thee ingeschonken. Lekker, munt met suiker! Mijn gastheren beginnen gezellig te keuvelen, ik tast de omgeving wat af. Ik ben toch wat ontgoocheld. Dit ziet er echt niet uit als een trouwfeest. De ingang is een lompe kantelpoort, de tafeltjes zijn bedekt met goedkoop tafelpapier en het is zo fris dat iedereen zijn jas aanhoudt. Saïd vertelt dat het een vrij sobere bruiloft is, want er is zelfs geen orkestje gevraagd. Bij de vrouwen wel, dat kunnen we horen via de houten wand die de twee zalen scheidt. Voor mij klinkt het als Chinees, maar blijkbaar worden de twee getrouwden bezongen, zowel in het Arabisch als in het Berbers.

Elf uur. Aziz was al van plan naar huis te gaan, maar plots worden plastieken vorken uitgedeeld. We krijgen eten! Op elke tafel wordt een grote visschotel geplaatst waar met z'n allen uit geschept wordt. Het hele tafelkleed ligt vol met restjes. Een kwartiertje en hop, daar is de volgende gang. Schapenvlees dit keer en het is echt geweldig lekker. Dit eten moet echt uren gestoofd hebben om zo mals te worden, maar weer vijftien minuten later staat er een schaal fruit in de plaats. Ben ik nu de enige die vindt dat dit vlug gaat? Sommigen beginnen de zaal te verlaten. Dit gaat toch erg snel! Saïd? "Tja, de bruidegom heeft toch een beetje op de uitgaven bespaard. Er is geen muziek dus gaan de mensen weg." Spijtig, ik had weleens zo'n Arabische dans willen zien. Nu vinden mijn gezellen het ook welletjes. Op weg naar huis moeten ze nog steeds lachen om mijn verbaasde blikken vanavond. "Als ik trouw zal ik je ook uitnodigen", zegt Aziz, "dan zal je wat zien!"
Hartelijke jongens, die Marokkanen.




Zou de bruid er zo hebben uitgezien? Ik heb er het raden naar...

Tom Heremans is een fan armer

Groot was mijn verbazing toen ik dit weekend de weekendbijlage van De Standaard begon te lezen. Op pagina 3 stond er een artikel over Kirsten Mertes. De stagiair bij P-magazine die undercover is gegaan bij Miss Belgian Beauty.

Een interessant gegeven inderdaad, vooral voor iemand die journalistiek studeert maar mijn enthousiasme om het artikel te lezen was snel over, héél snel, meteen na de eerste alinea al.

Laat ik hier even Tom Heremans citeren uit zijn artikel : Kirsten Mertes, undercovermiss ( De Standaard Weekend, 18 - 19 oktober )

'Het is altijd hetzelfde liedje. Als wij hier bij De Standaard een stagiair over de vloer krijgen, dan is dat een pokdalig pol&soc'er die het Lambermont-akkoord uit het hoofd kan opzeggen en die niets liever doet dan drie dagen aan een stuk, zonder zich te wassen, post te vatten aan de poort van Hertoginnedal. Volstrekt niets valt daarmee aan te vangen. Dat komt ervan als je stagiairs aanneemt op basis van hun algemene kennis.'

Waarom is die bekwaamheidsproef er weer? Oh ja juist, om je algemene kennis te testen. Die is immers erg belangrijk voor een journalist.

En moeten wij als toekomstige journalisten niet initiatief nemen en het nieuws gaan opzoeken? Dat over 'je drie dagen niet wassen' zijn ze er wel even vergeten bij te vermelden.

Ok, toegegeven Tom Heremans wilt hier het contrast maken met de stagiair bij P-magazine die volgens hem dan weer alleen aangenomen is op basis van'hoe goed ze met een badpak staat' maar ik kon er toch niet om lachen. Ik zou zeggen medestudenten die naar De Standaard gaan, jullie zijn gewaarschuwd.

En mochten jullie daar Tom Heremans tegen het lijf lopen, hebben jullie twee keuzes denk ik : hem eens aan de tand voelen of vriendelijk lachen. Hoewel journalisten het conflict moeten opzoeken, lijkt mij de tweede keuze toch de verstandigste.

Zelf heb ik Tom Heremans al eens ontmoet en vond ik hem echt wel sympathiek. Nu ik eraan denk ook toen was ik niet akkoord met een uitspraak van hem in één van zijn columns. Hij had namelijk geschreven dat vrouwen geen humor hadden. Dat kon ik toch niet zomaar laten voorbij gaan ...

Hij was toen verbaasd over de vele reacties die hij had gekregen op die column maar wat wil je als je zoiets schrijft in DSM dat naar mijn mening meer vrouwelijke dan mannelijke lezers telt.

Het aantal vrouwen is natuurlijk wel groter dan het aantal toekomstige stagiairs bij De Standaard maar deze uitspraak mocht toch niet onopgemerkt voorbij gaan, vond ik. En waar kan ik die uitspraak beter aankaarten dan op een blog van studenten journalistiek ???

Palin meets Palin

Een aantal dagen geleden had ik het in deze post nog over de Amerikaanse actrice Tina Fey die voor het programma Saturday Night Live (NBC) vice-presidentskandidate Sarah Palin imiteert.

In de aflevering van zaterdag 18/10 verscheen niet alleen Tina Fey (in 'Sarah Palin outfit') ten tonele, maar kwam ook de échte Sarah Palin eens langs: filmpje !

Wolke neun

In de lessen journalistiek schrijven horen we dat je meteen moet beginnen met het nieuws maar ik denk niet dat die aanpak hier verstandig zou zijn. Mijn eerste zin zou dan luiden :

Ik heb op het Filmfestival in Gent een film gezien over liefde en seks na je zestigste.

Laat ik het toch even anders aanpakken om de lezers niet meteen af te schrikken. Tegen de regels in toch eerst wat sfeer scheppen.

Maandag 13 oktober stond er een bezoek aan de 35ste editie van het Filmfestival in Gent op mijn programma. Mijn keuze was uiteindelijk gevallen op de film Wolke neun van de regisseur Andreas Dresen. Het thema van de film liefde en seks boven je zestigste is nu niet echt een alledaags thema voor een film maar je gaat nu eenmaal naar het Filmfestival voor ‘eens iets anders’.


Verhaal

Het verhaal is eigenlijk een banaal liefdesverhaal over een getrouwd koppel en de vrouw wordt halsoverkop verliefd op een andere man. Alleen gaat het verhaal niet over een koppel dertigers met een druk leven vertolkt door Jude Law en Penélope Cruz maar gaat het om een koppel van in/rond/boven de zestig dat al 30 jaar getrouwd is met in de hoofdrollen Horst Rehberg en Ursula Werner.

Regisseur

De zaal zat volledig vol en ook de regisseur zelf was aanwezig. Voor het begin van de film was er even tijd voor een kort interview met hem. Een korte toelichting over zijn motivatie, de acteurs en de manier van filmen.

Hij heeft zijn inspiratie voor deze film gehaald bij een documentaire van Piet Eekman, Man of my grandmother. Hij wil met deze film het onderwerp van liefde en seks boven je zestigste onder woorden brengen.

De acteurs kent hij persoonlijk en zij hadden geen problemen met de vele naaktscènes die de film telt. Hij wijst er wel op dat de film in de eerste plaats een liefdesverhaal is en dat het niet enkel om seks draait.

Een interessant aspect van de film is wel dat er geen screenplay was. Alles wat er gezegd wordt, is improvisatie van de acteurs. Andreas Dresen gebruikt in deze film erg veel close-ups om de angst voor het ouder worden, die overheerst in onze huidige maatschappij, aan te kaarten. Rimpels zijn voor hem een landschap van het leven.

Film

Met deze extra informatie begint dan de film. Dat het niet enkel om seks draait, is mij na de eerste scène toch niet helemaal duidelijk. Inge ( Ursula Werner ) komt gewoon even een broek afgeven maar het eindigt wel allemaal op het tapijt. Nu wordt het ons ook duidelijk waarom Roel Van Bambost vroeg of de acteurs geen schroom hadden. Andreas Dresen schrikt niet weg van full frontal nudity. Het is toch wel even slikken.

Het verhaal kabbelt verder doorspekt met clichés van het liefdesverhaal. Naarmate de film vordert, valt hun leeftijd mij wel steeds minder en minder op. Het decor verraadt wel nog dat we het hier niet over een jong hip koppel hebben. Hun gedragingen daarentegen zijn identiek aan puberliefdes. Stiekem afspreken en elkaar ’s avonds laat opbellen. Naar het einde toe wordt het geheel wel wat langdradig. Inge besluit dan uiteindelijk toch haar man in te lichten over het overspel met alle gevolgen van dien natuurlijk. Het einde van de film toont goed dat een gebroken hart op welke leeftijd dan ook moeilijk te lijmen valt.

Oordeel

Ik vind het erg moeilijk om een eenzijdig oordeel over deze film te vellen. Ik had er weliswaar meer van verwacht vooral omdat je leest dat de film in Cannes een staande ovatie heeft gekregen. Het applaus achteraf in Gent leek mij eerder een beleefdheidsapplaus omdat de regisseur in de zaal zat. Op het einde had ik een dubbel gevoel van ‘is het dit maar’ en een gevoel van ‘is het dat dan’, ‘is dat dan de realiteit’. Van een dubbel gevoel gesproken …


Het Filmfestival eindigt zaterdag met als slotfilm : The Wrestler.